Dışardan gelmiştim. Kapıyı çaldım annem açtı. Girdim içeri, ayakkabılarımı çıkardım. Tam odama giderken annem seslendi ‘ellerini yıkadın mı?’. Bunu hep yapardı. Ben de hep düşerdim bu oyuna.

   Odama gitmekten vazgeçip banyoya gittim. Ellerimi yıkadım, iyice sabunladım, reklamlardaki gibi 3 dakika boyunca, çok pis bir işte çalışıyormuşcasına, dünyanın kokuşmuşluğunu çıplak ellerimle temizlemişçesine sabunladım elimi.

   Annemin bilidği birşey vardı. Boşuna dememişti herzamanki gibi ellerini yıka diye. Çıkmıyordu elime bulaşmış cehaletim. Ne kadar yıkarsam yıkayım çıkmıyordu. Sanki dünyanın kokuşmuşluğunu temizlerken, tüm dünyanın cehaletini de elime bulaştırmıştım.

Gitmiyordu lanet cehalet elimden. Ya pes edip onunla yaşamayı öğrenecektim yada marketten mantık katkılı sabun alacaktım.....